De planning om rond 10 uur bij de school te zijn liep totaal uit. Een klein uurtje wandelen alvorens we bij de school zouden arriveren, werd ons verteld. Sherpa's werden ingeschakeld om de schoolspullen te dragen. Samen met Santosh (een goede vriend van Nanda) begon nietsvermoedend onze heftige tocht door de bergen omhoog. Water? Ai die zat in één van de tassen op de rug van een sherpa. Geen zweet maar een waterval van transpiratie overviel ons na een kwartier klimmen met warm en vochtig weer. Een sherpa liep terug en kwam terug met vies water...vervelend om af te wijzen en weer terug te sturen om gesealde waterflessen te kopen, maar het kon niet anders want Iris werd duizelig. Na een lange pauze op een hoogte van dik 1500 meter gingen we verder met de klim. Ik realiseerde me dat de kids deze weg iedere dag afleggen op hun slippertjes, om naar school te gaan.
Op een kleine 1700 meter kreeg Lars hoofdpijn. "Zijn we er bijna?" vroeg ik aan Santosh die geen enkele zweetdruppel op zn hoofd had. Hij wees naar boven. Tot mijn schrik zag ik dat de school boven aan de bergtop lag te schitteren in de zon. Nog zeker 500 meter klimmen! Ondanks de aanmoedigingen van Nanda wilde ik geen risico lopen om verder te gaan in de brandende zon met twee kids die het zwaar hadden.
Enkele meters hogerop lag een mooie grote rustplaats. Er werd druk gebeld....het werd geregeld...de kids zouden afdalen naar ons en het geplande programma ietswat lager op de berg laten doorgaan.

Beetje gespannen keken we toe, hoe vrolijk huppelend en trommelend de kinderen van steen naar steen naar beneden kwamen.

We werden geëerd met bloemenkransen en rode
poeder. Muziek werd gemaakt en gedanst. Bescheiden namen alle kinderen een pen en een ballon aan. Ballon? De meesten hadden nog nooit een ballon gezien maar al snel hadden ze in de gaten wat ze ermee konden doen. Een kleurrijk geheel van 100 mensen; vrolijke kinderen, leraren, moeders en nieuwsgierige bergbewoners.
Emotioneel vertelde ik de leraren over mijn droom, onze missie en over alle donateurs uit Nederland. Enorme dankbaarheid en blijdschap werd geuit met vele Nepaleese woorden, liederen en dans.
Voor deze school de eerste donatie. Op de wereldbol die ze ook kregen, staat voor hun The Netherlands dikgedrukt in hun herinnering.
Behoorlijk onder de indruk en trots dit gedaan te hebben, dalen we steen voor steen geconcentreerd de berg af.

Ik heb ondertussen echt last van mijn eigen overdreven veel spullen die ik denk mee te moeten nemen om comfortabel te kunnen reizen. Word gek van het zoeken in de mega volle backpack.

Een geweldig fijne avond en overnachting volgde bij Santosh. Een prachtig boerderijtje onder aan berg, buiten "douchen" naast de maïs, een buiten wc met water ipv wc papier, een stro-bed en heerlijke Dalbath, totaal afgesloten van de buitenwereld.
Lars viel in slaap met de woorden: "hie koos ich waal nog drie weake wille blieve!"