De plaats bij uitstek, Pokhara, waar de Himalaya hoog boven de heuvels uitsteekt. Althans als er geen wolken zijn, en helaas zijn die er heel veel dit seizoen. We hebben Pokhara op 1 dag eigenlijk wel gezien, een echt touristen stadje. We kunnen de drukte nauwelijks meer verdragen. Nepalesen zijn hier anders dan in de dorpjes waar we tot nu toe zijn geweest ws door de vele toeristen die het kleine stadje bezoeken. Wel vriendelijk en geen enkel gevoel van onveiligheid.
Het kleine Hindoeïstische tempeltje op de "lake" trok bijzondere aandacht. Niet naar de tempel maar naar Iris. Net bekomen van alle fotografeerde pubers en leraren op de school in Tanahun, volgde ook hier weer de ene na de andere fotoshoot van Iris met een 30 tal Nepalesen.
Na het bekijken van een ruige waterval "davidsfall" stapten we terug in de auto..niet vermoedend ging ik aan "onze" bijrijders kant zitten...tot mijn schrik zat ik achter het stuur van Naba. Tja toch nog niet alles losgelaten in mijn systeem;)

Bandhipur, een klein plaatsje hoog in de bergen. De rust zelfde en bijna afgesloten van de buitenwereld. Waar de ene na de andere Nepaleese vrouw, op blote voeten door het oude historische stadje liep met zware materialen in een mand op de rug, met een brede band hangend aan het hoofd. Twee dagen hebben we genoten van het mooie uitzicht hoog in de bergen en toen we vertrokken kregen we een enorm mooi cadeau: een heel helder uitzicht op de Anna Purna range als onderdeel van de Himalaya.
De terugweg naar Kathmandu die 5 uur duurt wordt mooi onderbroken door een 50 meter lange "balans" wandeling op wandelbrug over de grote rivier. En als klapper een droomplek...een waterval met veel mooie vlinders. Lauw water kletterde van de berg naar beneden! Drukte van jawelste rondom deze waterbron maakte dat ik de neiging om er onder te gaan staan goed kon bedwingen. (Helaas)
De grens met Kathmandu staat evenals alle andere plaatsen nergens aangegeven door straatborden, toch is het weer overduidelijk dat we er zijn....Vieze uitlaatgassen, stinkende brandhaarden en een enorme mist van stof overvalt ons weer. Zo erg dat we spontaan de neus in ons t shirt gedrukt houden als filter voor enige zuivere lucht. De wegen zijn dan wel beter dan de weg naar het noorden, maar de afval en modderige stroken langs de weg zijn niet om aan te zien.
Het gekke is dat we alle drie het gevoel hebben dat we wennen aan de beelden om ons geen.
Een waardevolle conclusie is ons heel helder geworden op onze missie: Nepal is arm maar de mensen zijn rijk! Rijk in hun hartsgevoel naar elkaar, vriendelijk, veilig en puur! Hoe triest het ook voor ons lijkt..het is een belediging om te zeggen dat ze arm zijn.