Social vitamins for Nepal

We hebben een afspraak met Dokter Khem Rsj Adhikari. Hij runt samen met zijn Verpleegkundige een privékliniek in Kathmandu.
Aradhana Health Care Centre, Gongabu 3. (Zie facebook)
Een voor onze begrippen huisartsenpost waar ook kleine chirurgische ingrepen gedaan worden. In het half uur dat we in de spreekkamer met hem spreken, komen twee patiënten binnen. Een man die gebeten werd door een rat en daarvoor een Tetanusvaccinatie krijgt. En een man met longklachten waarbij de arts een longfoto tegen het licht aan het plafond houdt om te observeren wat er aan de hand is.

Ik sprak met de verpleegkundige en arts over de kindersterfte in Nepal, dat metname nog steeds veelvuldig voorkomt in het de berggebieden, waar de kinderen niet naar school gaan. De kinderen onder de 5 jaar worden voorzien van vitamines en vaccinaties door middel van een National Healtcare Program for children. In de steden en wanneer kinderen naar school gaan is dit geen probleem, maar wel voor diegene die hoog in de berggebieden wonen.
Hij is blij dat we de goede reguliere weg volgen en dit aan hem overhandigen het zijn tenslotte geen snoepjes.
Nandaraj, onze Nepaleese vriend gaat er samen met hem voor zorgen dat de Vitamine A wordt gegeven aan de kinderen die het hard nodig hebben. Nanderaj organiseert regelmatig gezondheidsprogramma's in de berggebieden en deze match beloofd een goede te zijn.
Hierop vertrouwend gaf ik hem de 500 capsules en ben ik trots en blij dat ook deze missie voor Social Vitamins is geslaagd.

Laatste weekje Kathmandu

Nog 6 dagen te gaan in Kathamndu...met enig gevoel van heimwee doen de buurtkinderen er alles aan om onze harten te doen smelten en een fijne tijd te hebben. Vrijdag en zaterdag bezoeken we de Thamel..winkeltje na winkeltje proberen de Nepalezen ons naar binnen te krijgen en de prijzen aardig omhoog te krikke..in de hoop geen onderhandeling te hoeven aangaan. We irriteren ons eraan dat Nanda de Nepalese korting krijgt en wij niet...en zelfs hem lukt het niet altijd als ze zien dat wij bij hem horen.
Een waardevol advies van Anita en Jo Thewessen (Ayuvedisch therapeut uit Margraten) hebben we opgevolgd. Heerlijke maar ohhhh zo pittige tomatensoep gegeten bij Hotel Utse. En Diki was er!!! De mooie en liefdevolle Tibetaanse gastvrouw. We spraken met haar over de Stichting Diki. Zij zorgt ervoor dat donaties uit Nederland op de juiste plek terecht komen. Een drietal hulpbehoevende projecten waarvan één een Tibetaans bejaardenhuis dat alleen zorg en eten kan bieden aan een 46 tal ouderen door middel van donaties en giften. We zijn blij dat we dit huis maandag met haar kunnen gaan het bezoeken.

Zondag 7-8 Iris is jarig! 17 jaar en vieren in Nepal, hoe bijzonders dat. De hele dag lekker in de zon op het dakterras en s avonds ging het dak eraf! 25 kinderen, ouders en jeugd uit de buurt kwamen Iris feliciteren. De taart werd ritueel aangesneden, iedereen voorzag haar van een tika (rode stip) Mooie tekening/kunstwerkjes kreeg ze en leuke Nepaleese kadootjes. Het zweet brak ons drietjes aardig uit na 3 uur dansen op Nepalese muziek. Het tapijt werd compleet platgedanst. Bekaf en voldaan na een mooie avond, zei Iris voor haar slapen. "Mam, ich bin kapot, dit is zoa angers, mer zoaveul hub ich nog noats gedans op miene verjeurdaag!

Maandag 9.00uur met Diki afgesproken voor de "Monkey tempel" de mooie Boudistische gebedsplaats die eerder al bezochten. Het feit dat er meerdere voorzijden zijn, maakte dat we ieder op een andere plek stonden. Een uurtje later dan gepland liepen we met zn allen de stijle trapjes op naar het hooggelegen en netjes verzorgd bejaardenhuis.
We werden ontvangen door "het management" in mooie Boudistische traditionele kleding. Een 8 tal dames waarvan 2 verpleegsters, 2 keukenhulpen zorgen voor 46 bewoners. Ohhh ja!!! Geen keuze maar het is te doen...iets wat we ons in Nederland echt niet kunnen voorstellen. Behalve het voor Nepalese begrippen netjes onderhouden woning omgeving en gepassioneerde dames, is de volkscultuur het geheim erachter. De zorgzaamheid voorelkaar, de nederige zelfredzaam en de voortdurende
gebedsactiviteiten zorgen voor hun kwaliteit van leven en goede zorg. We kijken onze ogen uit en zijn enorm geraakt de vriendelijk en tevreden Tibetaanse gerimpelde gezichten die een lange historie van ballingschap uitstralen.

Pokhara en Bhandipur

De plaats bij uitstek, Pokhara, waar de Himalaya hoog boven de heuvels uitsteekt. Althans als er geen wolken zijn, en helaas zijn die er heel veel dit seizoen. We hebben Pokhara op 1 dag eigenlijk wel gezien, een echt touristen stadje. We kunnen de drukte nauwelijks meer verdragen. Nepalesen zijn hier anders dan in de dorpjes waar we tot nu toe zijn geweest ws door de vele toeristen die het kleine stadje bezoeken. Wel vriendelijk en geen enkel gevoel van onveiligheid.
Het kleine Hindoeïstische tempeltje op de "lake" trok bijzondere aandacht. Niet naar de tempel maar naar Iris. Net bekomen van alle fotografeerde pubers en leraren op de school in Tanahun, volgde ook hier weer de ene na de andere fotoshoot van Iris met een 30 tal Nepalesen.
Na het bekijken van een ruige waterval "davidsfall" stapten we terug in de auto..niet vermoedend ging ik aan "onze" bijrijders kant zitten...tot mijn schrik zat ik achter het stuur van Naba. Tja toch nog niet alles losgelaten in mijn systeem;)

Bandhipur, een klein plaatsje hoog in de bergen. De rust zelfde en bijna afgesloten van de buitenwereld. Waar de ene na de andere Nepaleese vrouw, op blote voeten door het oude historische stadje liep met zware materialen in een mand op de rug, met een brede band hangend aan het hoofd. Twee dagen hebben we genoten van het mooie uitzicht hoog in de bergen en toen we vertrokken kregen we een enorm mooi cadeau: een heel helder uitzicht op de Anna Purna range als onderdeel van de Himalaya.
De terugweg naar Kathmandu die 5 uur duurt wordt mooi onderbroken door een 50 meter lange "balans" wandeling op wandelbrug over de grote rivier. En als klapper een droomplek...een waterval met veel mooie vlinders. Lauw water kletterde van de berg naar beneden! Drukte van jawelste rondom deze waterbron maakte dat ik de neiging om er onder te gaan staan goed kon bedwingen. (Helaas)
De grens met Kathmandu staat evenals alle andere plaatsen nergens aangegeven door straatborden, toch is het weer overduidelijk dat we er zijn....Vieze uitlaatgassen, stinkende brandhaarden en een enorme mist van stof overvalt ons weer. Zo erg dat we spontaan de neus in ons t shirt gedrukt houden als filter voor enige zuivere lucht. De wegen zijn dan wel beter dan de weg naar het noorden, maar de afval en modderige stroken langs de weg zijn niet om aan te zien.
Het gekke is dat we alle drie het gevoel hebben dat we wennen aan de beelden om ons geen.
Een waardevolle conclusie is ons heel helder geworden op onze missie: Nepal is arm maar de mensen zijn rijk! Rijk in hun hartsgevoel naar elkaar, vriendelijk, veilig en puur! Hoe triest het ook voor ons lijkt..het is een belediging om te zeggen dat ze arm zijn.

Tanghun, donatie aan de school

28-7 een glibberige bergtocht met de Jeep volgde. Het noorden van Nepal wordt ondertussen getroffen door aardverschuivingen en overstromingen. Wij zitten daar gelukkig niet maar worden wel geconfronteerd met grote keien die van een stijle berg de weg afrollen. Dat betekent wachten en toekijken hoe vele Nepalezen, kei voor kei de weg begaanbaar maken om het toeterende chaotische verkeer weer te laten doorrijden. Een klein schietgebedje kon ik niet laten toen ook wij met de Jeep langs de onvoorspelbare berg reden.

Aangekomen in Tanahun, wachtte meer dan 20 dames in dezelfde kleurrijke kleding ons op. Deze dames vormden een community en zorgden samen voor de maatschappelijke ondersteuning, zorg en onderwijs in hun dorp. "Powerfull beautiful woman", zo noemde ik hen. S avonds werden we getrakteerd op een Nepalese gezellige avond met veel zang en dans. En uiteraard deden we ietwat gevoelsmatig houterig met hen mee.
We mochten die nacht slapen in het huis van één van de vrouwen. Deze vrouw, die geen sieraden droeg, had haar kinderen alleen opgevoed omdat haar militaire man nooit meer was teruggekomen uit India. Vanuit hun cultuur betekent dit, niet meer hertrouwen en nooit meer vrouwelijke versieringen dragen....deze hingen op een haakje op "onze slaapkamer". Dit ontroerend me diep.

29-7 Weer een mega stijle berg op. "This is no Mountain. ..this is a little hill" zegt Nishma iedere keer als onze adem achterblijft van het uitzicht.
We komen aan bij het schooltje. Chandrodhaya lower secondary school Tanahun.
De kinderen hebben eigenlijk vakantie maar alle 170 kinderen en leraren, groot en klein staan ons op te wachten. Weer worden we geëerd met rode poeder en vele bloemen.
Wat een feest maken ze ervan, zo blij zijn ze dat wij hun schoolmateriaal komen brengen.
We voelen ons trots en dankbaar dit te mogen doen. Tegelijkertijd beseffen we ons heel goed dat we deze scholen nooit op de kaart hadden kunnen vinden en zijn Nanda erg dankbaar voor de organisatie en de vele contacten die hij heeft als ondernemer van zijn reisorganisatie, zijn goede doelen stichting NGO help Nepal en de vele Lions International contacten.

Een mooi programma van dansende kinderen en rondleiding door de armzalige klasjes volgde. Lars speelde voetbal met de kids en was ontroerd en tegelijkertijd vrolijk door de aandacht en verwondering die hij kreeg als 15 jarige "big boy", die overal zn hoofd stootte tegen de scheve balken boven hem.
Iris, die helemaal buiten haar comfortzone stapte, maakte een feestje van haar lesgeven, voor een klas met 35 kinderen. Ze gaf les in engels en nederlands. De kinderen kregen er geen genoeg van en herhaalde klassikaal haar woorden: "IK HOU VAN JOU".
Ik voel me zo ontzettend trots op mijn twee prachtige kinderen!!!

In mijn speech naar alle kinderen, leraren en directeur voelde ik dat ik het woord "poor" niet meer durfde uit te spreken. Ik voelde het bijna als een belediging naar hun gevoel van rijkdom en geluk.

Ik besef me dat armoede en rijkdom een geestestoestand is. Zonder vele bezittingen kun je je heel rijk voelen. Ook andersom kun je je heel arm voelen met veel bezittingen. Het is de waarde die je eraan toekent en het geluksgevoel in jezelf.

Chitwan

Na een autorit van 4 uur over een hobbelige en onbegaanbare weg, komen we aan in Chitwan. We worden meteen voorgesteld aan een leuke Nepalees Ram, onze Junglegids voor 2 dagen. Na dinner en een uurtje opfrissen neemt Ram ons mee voor een avondwandeling.
Hij verteld gepassioneerd over alle dieren die leven in de jungle van Chitwan. Het meest zeldzame dier dat hij als gids tegenkomt is een neushoorn. Hoe mooi is dat?....We zien er die avond twee aan de overkant van de rivier.
Na een heerlijk drankje bij zonsondergang gaan we terug naar het luxe hotel, dat gelukkig weer Wifi, een bad, normale wc pot en lekker bed heeft. We zijn dan ook blij dat we even met het thuisfront contact hebben om te vertellen dat het ons goed gaat.

27-7
De dag start al om 7.00 met ontbijt, om in alle vroegte in de kano te zitten. Live meditatie muziek klonk aan beide kanten van de kano, door de vogels en krekels. De krokodillen lagen als standbeelden langs de waterkant. De mooie natuurbeelden tijdens de jungle walk werden wel extra spannend bij het zien van een mega tijgerpoot-afdruk op "ons" pad. De olifantentocht was leuk om te doen en vooral te voelen hoe machtig dit dier is in de jungle. Apen keken ons van een afstandje nieuwsgierig toe en de herten lieten ons ofwel de olifant netjes voorgaan.
Beetje uit onbalans, hobbelen we heerlijk relaxed bovenop de rug van een 35 jarige olifant.

Iris greep haar kans en sloeg het aanbod niet af om op een reus van een olifant te kruipen, die traag voor haar op de knieën ging.

Het gaat ons goed!!

En gelukkig eindelijk even goede wifi.

25-7 Trikala lower secondary school, Gorkha.

De planning om rond 10 uur bij de school te zijn liep totaal uit. Een klein uurtje wandelen alvorens we bij de school zouden arriveren, werd ons verteld. Sherpa's werden ingeschakeld om de schoolspullen te dragen. Samen met Santosh (een goede vriend van Nanda) begon nietsvermoedend onze heftige tocht door de bergen omhoog. Water? Ai die zat in één van de tassen op de rug van een sherpa. Geen zweet maar een waterval van transpiratie overviel ons na een kwartier klimmen met warm en vochtig weer. Een sherpa liep terug en kwam terug met vies water...vervelend om af te wijzen en weer terug te sturen om gesealde waterflessen te kopen, maar het kon niet anders want Iris werd duizelig. Na een lange pauze op een hoogte van dik 1500 meter gingen we verder met de klim. Ik realiseerde me dat de kids deze weg iedere dag afleggen op hun slippertjes, om naar school te gaan.
Op een kleine 1700 meter kreeg Lars hoofdpijn. "Zijn we er bijna?" vroeg ik aan Santosh die geen enkele zweetdruppel op zn hoofd had. Hij wees naar boven. Tot mijn schrik zag ik dat de school boven aan de bergtop lag te schitteren in de zon. Nog zeker 500 meter klimmen! Ondanks de aanmoedigingen van Nanda wilde ik geen risico lopen om verder te gaan in de brandende zon met twee kids die het zwaar hadden.
Enkele meters hogerop lag een mooie grote rustplaats. Er werd druk gebeld....het werd geregeld...de kids zouden afdalen naar ons en het geplande programma ietswat lager op de berg laten doorgaan.

Beetje gespannen keken we toe, hoe vrolijk huppelend en trommelend de kinderen van steen naar steen naar beneden kwamen.

We werden geëerd met bloemenkransen en rode
poeder. Muziek werd gemaakt en gedanst. Bescheiden namen alle kinderen een pen en een ballon aan. Ballon? De meesten hadden nog nooit een ballon gezien maar al snel hadden ze in de gaten wat ze ermee konden doen. Een kleurrijk geheel van 100 mensen; vrolijke kinderen, leraren, moeders en nieuwsgierige bergbewoners.
Emotioneel vertelde ik de leraren over mijn droom, onze missie en over alle donateurs uit Nederland. Enorme dankbaarheid en blijdschap werd geuit met vele Nepaleese woorden, liederen en dans.
Voor deze school de eerste donatie. Op de wereldbol die ze ook kregen, staat voor hun The Netherlands dikgedrukt in hun herinnering.
Behoorlijk onder de indruk en trots dit gedaan te hebben, dalen we steen voor steen geconcentreerd de berg af.

Ik heb ondertussen echt last van mijn eigen overdreven veel spullen die ik denk mee te moeten nemen om comfortabel te kunnen reizen. Word gek van het zoeken in de mega volle backpack.

Een geweldig fijne avond en overnachting volgde bij Santosh. Een prachtig boerderijtje onder aan berg, buiten "douchen" naast de maïs, een buiten wc met water ipv wc papier, een stro-bed en heerlijke Dalbath, totaal afgesloten van de buitenwereld.
Lars viel in slaap met de woorden: "hie koos ich waal nog drie weake wille blieve!"

Klaar voor de belevenis NEPAL

Beste familie, vrienden en bekenden.

Het is bijna zover, vrijdag a.s. hopen we veilig aan te komen in Nepal.

We zijn klaar voor vertrek en enorm dankbaar dat we dit mogen gaan BELEVEN.

Beleven van onze missie om geluk te ervaren in armoede, beleven van de Nepaleese cultuur en omgeving en beleven van onszelf.

Dankzij de benefietmiddag en alle donaties, kunnen we een enorm mooi bedrag van

€ 4150,- meenemen naar Nepal voor de scholen!

We zijn hier enorm trots op en jullie allen zeer dankbaar hiervoor!

Deze donaties en overweldigende liefdevolle aandacht en betrokkenheid voor onze missie naar Nepal heeft ons drietjes extra kracht bijgezet.

De kinderen op de drie scholen die we gaan bezoeken, zullen onze directe aandacht, hulp en gedoneerde materialenontvangen.

In onze voorbereiding hebben we Stan Smeets en Mandy Meys van “Social Vitamins” benaderd, om Vitamine A mee te kunnen nemen tegen kindersterfte. Deze hopen we te kunnen afgeven aan de arts die verbonden is aan de scholen.

Op 22 juli 16.15 uur plaatselijke tijd. (Nepal +3:45) worden we ontvangen door Nandaraj Pokharel. We verblijven een paar dagen bij hem thuis in Kathmandu,om te acclimatiseren en materialen te kopen die de scholen nodig hebben. We vertrekken vervolgens richting de drie scholen alwaar we ieder 3 dagen verblijven.

1. Gram Sudghar Lower Secondary School , Baluwa 8, Kathmandu (Community school)
2. Patal Devi Lower Secondary School, Ghyalchok , 9 Gorkha Nepal (Community school)
3. Hatemalllo Children Home, Khairenitar 9, Tanahun, Nepal (Children Care Center)

We zullen gedurende deze drie weken de volgende plaatsen gaan zien:

Kathmandu, Ghylchowk, Gorkha, Chitwan (jungle Safari), Bandipur, Tanahun, Pokhara, Nayapool, Benighat, Ghyalchowk,Annapurna trekking.

Mocht je ons willen volgen? Dat kan via Facebook en via www.voorNepal.reismee.nl

Log je dan in met je mailadres op deze site, waar je kunt lezen en reageren op de berichten.

Natuurlijk proberen we tijdens onze reis een aantal momenten onzeindrukken te delen realiserenddat de vele indrukken en impact niet te omvatten zijn in een korte blog.

Beleven, loslaten en een mooie rijke ervaring mee terug nemen.

Dank je wel!

Victoire Iris en Lars