28-7 een glibberige bergtocht met de Jeep volgde. Het noorden van Nepal wordt ondertussen getroffen door aardverschuivingen en overstromingen. Wij zitten daar gelukkig niet maar worden wel geconfronteerd met grote keien die van een stijle berg de weg afrollen. Dat betekent wachten en toekijken hoe vele Nepalezen, kei voor kei de weg begaanbaar maken om het toeterende chaotische verkeer weer te laten doorrijden. Een klein schietgebedje kon ik niet laten toen ook wij met de Jeep langs de onvoorspelbare berg reden.

Aangekomen in Tanahun, wachtte meer dan 20 dames in dezelfde kleurrijke kleding ons op. Deze dames vormden een community en zorgden samen voor de maatschappelijke ondersteuning, zorg en onderwijs in hun dorp. "Powerfull beautiful woman", zo noemde ik hen. S avonds werden we getrakteerd op een Nepalese gezellige avond met veel zang en dans. En uiteraard deden we ietwat gevoelsmatig houterig met hen mee.
We mochten die nacht slapen in het huis van één van de vrouwen. Deze vrouw, die geen sieraden droeg, had haar kinderen alleen opgevoed omdat haar militaire man nooit meer was teruggekomen uit India. Vanuit hun cultuur betekent dit, niet meer hertrouwen en nooit meer vrouwelijke versieringen dragen....deze hingen op een haakje op "onze slaapkamer". Dit ontroerend me diep.

29-7 Weer een mega stijle berg op. "This is no Mountain. ..this is a little hill" zegt Nishma iedere keer als onze adem achterblijft van het uitzicht.
We komen aan bij het schooltje. Chandrodhaya lower secondary school Tanahun.
De kinderen hebben eigenlijk vakantie maar alle 170 kinderen en leraren, groot en klein staan ons op te wachten. Weer worden we geëerd met rode poeder en vele bloemen.
Wat een feest maken ze ervan, zo blij zijn ze dat wij hun schoolmateriaal komen brengen.
We voelen ons trots en dankbaar dit te mogen doen. Tegelijkertijd beseffen we ons heel goed dat we deze scholen nooit op de kaart hadden kunnen vinden en zijn Nanda erg dankbaar voor de organisatie en de vele contacten die hij heeft als ondernemer van zijn reisorganisatie, zijn goede doelen stichting NGO help Nepal en de vele Lions International contacten.

Een mooi programma van dansende kinderen en rondleiding door de armzalige klasjes volgde. Lars speelde voetbal met de kids en was ontroerd en tegelijkertijd vrolijk door de aandacht en verwondering die hij kreeg als 15 jarige "big boy", die overal zn hoofd stootte tegen de scheve balken boven hem.
Iris, die helemaal buiten haar comfortzone stapte, maakte een feestje van haar lesgeven, voor een klas met 35 kinderen. Ze gaf les in engels en nederlands. De kinderen kregen er geen genoeg van en herhaalde klassikaal haar woorden: "IK HOU VAN JOU".
Ik voel me zo ontzettend trots op mijn twee prachtige kinderen!!!

In mijn speech naar alle kinderen, leraren en directeur voelde ik dat ik het woord "poor" niet meer durfde uit te spreken. Ik voelde het bijna als een belediging naar hun gevoel van rijkdom en geluk.

Ik besef me dat armoede en rijkdom een geestestoestand is. Zonder vele bezittingen kun je je heel rijk voelen. Ook andersom kun je je heel arm voelen met veel bezittingen. Het is de waarde die je eraan toekent en het geluksgevoel in jezelf.